ช่วง 5 ปีที่ผ่านมา (ปี 2544-2548) มูลค่าการส่งออกเสื้อผ้าสำเร็จรูปและสิ่งทอของกัมพูชาขยายตัวเฉลี่ยปีละร้อยละ 11 ขณะที่ผลผลิตคิดเป็นร้อยละ 12 ของผลผลิตมวลรวมประชาชาติ (GDP) แรงงานในอุตสาหกรรมนี้มีสัดส่วนสูงถึงร้อยละ 65 ของแรงงานทั้งหมด การขยายตัวเป็นไปด้วยดีเพราะปัจจัยภายนอกเอื้ออำนวย โดยเฉพาะการที่สหรัฐฯ และสหภาพยุโรปใช้มาตรการกีดกันสินค้าจากจีน ซึ่งจะมีผลถึงปี 2551 หลังจากนั้นกัมพูชาจึงจะเผชิญกับการแข่งขันอย่างจริงจังจากจีน ทั้งนี้ ระหว่างปี 2544-2548 สหรัฐฯ นำเข้าเสื้อผ้าสำเร็จรูปเพิ่มขึ้นทุกปี เฉลี่ยประมาณร้อยละ 5 ต่อปี โดยนำเข้าเพิ่มขึ้นจากจีน อินเดีย อินโดนีเซีย เวียดนามและกัมพูชา (มกราคม-สิงหาคม 2549 มีมูลค่า 1,351.2 ล้านดอลลาร์สหรัฐ เพิ่มขึ้นร้อยละ 27.9 ทำให้อันดับของกัมพูชาในการเป็นประเทศคู่ค้ากับสหรัฐฯ สูงขึ้นจาก 13 เป็น 9

                  อย่างไรก็ดี อุตสาหกรรมดังกล่าวของกัมพูชาก็มีปัญหา โดยโรงงานในกัมพูชาที่มีประสิทธิภาพและระบบบริหารจัดการได้มาตรฐานสากลมีเพียงร้อยละ 7 ของทั้งหมด ขณะที่แม้ค่าจ้างแรงงานถูก แต่ปัจจัยการผลิตอื่น ๆ มีต้นทุนสูง เช่น ไฟฟ้า ค่าขนส่ง ขั้นตอนการส่งออกล้าสมัยและยุ่งยาก ยังผลให้ผู้ประกอบการส่งออกต้องมีต้นทุนเพิ่มขึ้นอีกร้อยละ 5 ของมูลค่าการส่งออก
 นอกจากนี้ เรื่องค่าจ้างแรงงานก็มีแนวโน้มจะเป็นปัญหามากขึ้น โดยในปี 2549 มีการนัดหยุดงานสูงถึง 103 ครั้ง และมีข้อพิพาทแรงงาน 217 ครั้ง เทียบกับ 67 และ 148 ครั้งเมื่อปี 2548 ขณะที่ปัจจุบันสหภาพแรงงาน 14 แห่ง ซึ่งรวมถึงสหภาพแรงงานเสรีกัมพูชา (Free Trade Union Workers of Cambodia – FTUWC) ซึ่งมีนายเจีย มุนี เป็นประธาน ยังคงมีท่าทีไม่เห็นด้วยกับการที่สหภาพแรงงานจำนวนหนึ่งซึ่งฝักใฝ่รัฐบาลทำข้อตกลงกับสมาคมโรงงานตัดเย็บผ้ากัมพูชา (Garment Manufacturers Association of Cambodia – GMAC) ตามการไกล่เกลี่ยของสภาแรงงานของรัฐบาลที่จะปรับเพิ่มค่าจ้างขั้นต่ำจากเดือนละ 45 เป็น 50 ดอลลาร์สหรัฐ (ระหว่างปี 2550-2553) โดยยืนยันว่าต้องการเพิ่มเป็นเดือนละ 55 ดอลลาร์สหรัฐ อย่างไรก็ตาม สหภาพแรงงานที่ไม่เห็นด้วยก็ไม่ได้นัดหยุดงานตาที่ขู่ไว้ก่อนหน้านี้ หลังจากเอกอัครราชทูตสหรัฐฯ ประจำกัมพูชาเตือนว่าการหยุดงานอาจส่งผลให้ผู้นำเข้าของสหรัฐฯ ยกเลิกคำสั่งซื้อจากกัมพูชา